Zorg voor de kip

Er was eens een man met een heel bijzondere kip: deze kip legde gouden eieren. Elke ochtend ging de man met een glimlach op zijn gezicht naar het kippenhok waar hij een vers gouden ei aantrof. De kip liep alweer vrolijk rond over het erf, scharrelen, wat wormen zoeken. Wat een kip doet. Als de kip terug in haar hok kwam lag er weer volop eten. Ze hadden een goeie deal, die twee.

Op een middag bedacht de man dat hij een iPad wilde kopen. Hier had hij echter niet één, maar twee eieren voor nodig. En ja, als hij zou wachten tot morgen dan zou hij de iPad pas ná het paasweekend kunnen bestellen. Daar had-ie geen zin om op te wachten. Met een flink mes ging hij richting kippenhok met één doel voor ogen: in die kip zitten eieren, als ik ze er nu uithaal kan ik vanmiddag die iPad bestellen.

Twee weken later had die man een iPad, maar zijn kip was dood. En de gouden eieren waren op. Dat vond hij eigenlijk heel jammer, want hij miste de kip. Ze hadden zo’n goeie deal, die twee.

Jij bent de kip. Zorg voor de kip, anders houden die gouden eieren op met bestaan. Ga een keer vroeg slapen, neem een dag vrij, ga naar de sauna, neem een massage, ontspan en zorg eens goed voor jezelf. Je zult zien dat een dag (of een week) vrij nemen en écht afstand nemen van je werk en je hoofd leegmaken uiteindelijk je creativiteit en productiviteit aanzienlijk ten goede komt.

Dus hup! Ga naar buiten en hangen in het park, ga de zee verlossen of doe iets anders waar je echt zin in hebt maar uitstelt omdat je ‘geen tijd hebt’. We hebben de tijd zelf uitgevonden, dus dan kunnen we er ook een beetje bij maken.

Verhuisd en op zoek naar een kast

Met de hulp van verlosdezeeër Matthijs Lievaart en welbekend componist Jeffrey van Rossum (+ band-auto) is het gelukt om in één dag te verhuizen. Ik heb ook niet zoveel spullen, maar ja, wat heeft een mens eigenlijk nodig? Eén auto met alles dat je bezit wekt bij mij de nodige existentiële vragen op, maar dat is meer iets voor een andere keer.

Ik ben verhuist van de Cornelis Roobolstraat 42 (een schattig huisje vol tochtgaten, piepende deuren, dunne muren en een vrij eigenwijze douche), naar de Cervanteslaan 111. Het is een grote flat (ik zit op de 11e en op één-na-hoogste verdieping) gesitueerd in het kabbelende Oog-in-Al. Heb je zin om een keertje langs te komen en genieten van het prach-ti-ge uitzicht, karibuni!

Oh, en wat dat materialisme in context van existentialisme betreft, ik heb nog een boeken- en een kledingkast nodig. Iemand tips?

De paradox van keuze

Keuzevrijheid, een van de meest paradoxale termen in de Nederlandse taal. Hoe meer keuze hoe meer vrijheid, maar als het eenmaal zover is dat we een beslissing moeten nemen verlamt het ons. We lopen ervoor weg, verstoppen ons in neurotisch gedrag, of beginnen telkens met iets nieuws zodat we niet hoeven te kiezen.

Ik ben iemand die zich graag met dat laatste bezighoudt, elke keer wat nieuws beginnen om niet te hoeven kiezen. Het is een dun lijntje tussen mijn werk (het bundelen van mensen, ideeën, kennis en mogelijkheden om dingen de wereld in te zetten) en neurotisch gedrag (halsoverkop overal ja op zeggen zonder dat er enige logica in zit). Een voorbeeld hiervan is dat ik een maand of 8 geleden nog ideeën had om een politieke partij op te richten, een windmolen park te beginnen, enzovoort. Leuke ideeën, maar te groots, te vaag, te uitgesmeerd en nul overlap met waar ik al mee bezig was. En ik verdiende er geen geld mee. Dan wordt het tijd om te schrappen. Tijd om te kiezen.

Hoe doe je dat? Hoe maak je nu eigenlijk een keuze? En hoe weet je wat de juiste beslissing is? Bestaat er eigenlijk wel zoiets als een ‘juiste’ beslissing? Geen idee, maar op dit soort momenten haal ik Covey’s ’7 habits’ er graag even bij: in het eerste hoofdstuk beschrijft hij dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen leven (you are the programmer!). Je mag zelf bepalen hoe je het inricht. En dan hoofdstuk twee, beginnen met het eind in zicht (write the program). Schrijf je eigen manifest, je lijst met principes waar jij naar wilt leven. Elke keuze die je maakt is gebaseerd op dit manifest en zo vormt zich de rode draad in jouw leven.

Dus bij elke keuze die je moet maken: ga ik voor die baan, voor die klus, voor dit huis, meer werken, minder werken, stoppen, enzovoort, neem je je manifest er weer bij en bedenk je “is dit waar ik voor sta? Helpt dit met mijn persoonlijke groei?”

Op die manier zie je snel of het je dichter bij je doel brengt, of dat het een korte termijn oplossing is waar je eigenlijk niet gelukkig van wordt. Ga je voor je doel of voor de uitverkoop?

Tot slot nog een TED talk van Barry Schwartz over de paradox van keuze: