Een stad waar de sirenes de hele dag door loeien. Er staan schitterende oude gebouwen, die nog stammen uit het keizerrijk. Als je iets verder kijkt in het uitzicht, zie je de gebouwen die ten tijde van het communisme zijn opgezet: groot, grijs en vierkant is het thema. Ze steken erg af tegen de rest van de stad. Deze aanwezigheid is subtiel, maar niet te missen.
Zoals ik al verteld heb, was het doel om een aantal mensen die werken bij radiostation Tilos te filmen. Tilos betekent ‘Verboden’ in het Hongaars en dat staat uiteraard voor de start van het station.
Vlak na de val van muur is Tilos begonnen met uitzenden. Het was op dat moment nog onmogelijk om een radiofrequentie van de overheid te krijgen. In plaats van bij de pakken neer te gaan zitten, zijn ze gewoon begonnen, zo vertelde oprichter Rosi. In een interview vertelde hij over het begin, hoe ze uitzonden vanuit auto’s en leegstaande panden en meerdere malen in contact kwamen met de politie.
Je moet je voorstellen, Rosi is een flink doorleefde man van in de 40 met een stem waar de meest doorgewinterde zeelieden nog een toontje lager van gaan zingen. Hij kan ook in het Engels bijzonder goed vertellen en heeft een prachtige manier om de dingen te benoemen. Het interview was voor een audiofiel zoals ik dan ook een mooie ervaring.
Sanyi is een dame van 35 en zij is vaste radio jockey bij Tilos. We hebben haar een aantal dagen overal gevolgd om een goed beeld te krijgen van haar leven. Ze heeft verteld over haar ervaringen bij Tilos en persoonlijk als radio jockey en disc jockey op feesten. Ze heeft uitgebreid verteld hoe het was voor de val van de muur. Hoe moeilijk het was om aan nieuwe muziek te komen en hoe familie vanuit het Westen nieuwe muziek mee nam.
Terwijl ze daarover vertelde, bedacht ik me wat een geluk wij hier hebben. Met een iPhone in m’n broekzak heb ik toegang tot zo bizar veel kennis. Van lectures aan de top-universiteiten over de hele wereld via iTunes-U tot Wikipedia en alle muziek. Twintig jaar is dan best een lange tijd, als er zoveel in kan gebeuren!
Sanyi begon redelijk verlegen, wat uiteraard heel goed te begrijpen is, maar na verloop van de week kwam ze steeds meer los. Het was heel bijzonder hoe ze openlijk vertelde over haar ervaringen. Ik ben echt blij dat ik ben meegegaan. Zodra de film af is, zal ik een link geven waarop deze bekeken kan worden.
Om haar te bedanken hebben we Sanyi een foto gegeven van ons allemaal, ingelijst en wel. Plus uiteraard een pakje stroopwafels! Hollandse glorie.
Tussen het filmen door was er natuurlijk ook tijd voor ontspanning. Niet veel, dat moet ik er wel bij vertellen. Het mooie van Budapest, vind ik, is dat de boel wat grover is dan in Nederland. In het kader: ‘Je moet niet teveel willen regelen.’ Een van de kroegen waar we geweest zijn, bestond eigenlijk voornamelijk uit allerlei onzin die de klanten zelf hebben meegenomen. Een soort kringloopwinkel gevoel eigenlijk. De grap is dat dat helemaal niet erg is, maar juist ontzettend veel details oplevert. Overal was wel wat te zien. Zoals bijvoorbeeld deze badkuip die in tweeën is gezaagd om daar een mooie lounge set van te maken. Je verzint het niet!
Donderdag avond/nacht zijn we gaan stappen in de beruchte Corvintétö. We hebben foto’s, maar de ergste komen niet op internet. Eén ding is zeker: Hongaren kunnen feesten.
