Hoe beschrijf je het gevoel van 300 mensen die samen in de Drentse bossen een festival opzetten met inspirerende workshops, gekke presentaties, uitzonderlijk goed eten, liedjes bij een kampvuur, dansend door de regen, diepgaande gesprekken en 90.000 nieuwe verbindingen tussen mooie mensen met wereldverbeterende ideeën?

Ik zal eerlijk zeggen, toen ik vrijdagmiddag op het festival terrein aankwam moest ik wennen aan deze ‘hippie sfeer’ (#oordeel ). Maar eigenlijk pas toen ik weg ging drong tot mij door wat dit festival betekent. Alle mensen die er waren hebben zichzelf omarmt in waar zij anders of gek zijn, of buiten het normale plaatje vallen. De één rijdt met een opblaaskerk door het land, de ander ruimt voor zijn plezier rommel op het strand op, weer een ander vertelt mensen waar ze in de stad appels kunnen plukken, of spreekt mensen in de trein aan met de vraag of ze een mooi moment willen tekenen.

Het is de nieuwsgierigheid, eigenzinnigheid en behoefte aan menselijkheid dat deze mensen bijeenbrengt. Het gaat over jezelf accepteren en doen waar jij het beste in bent. Ieder op zijn of haar eigen manier laat zien hoe we de maatschappij waarin we leven meer menselijk kunnen maken. Ik ben trots dat ik daar een deel van mag uitmaken.

NNF, bedankt.